banner Moi

button familie button moi button familie en vrienden

Mijn Grote, Lieve, Bijzondere, Prachtige zoon


Les 04 - 19 januari 2007


Mijn zoon JaniQ is op 6 november 2006, 19 geworden. Ongelooflijk.
De tijd vliegt. Toen mijn vader op mijn 40e verjaardag tegen me zei: "het is als de dag van gisteren dat je geboren werd", dacht ik wat een onzin. Maar 't is waar.
Tijd is iets heel vreemds. Volgens de nieuwe Quantum theorie, bestaat tijd niet eens en dat komt weer overeen met wat er in vele oude geschriften terug te vinden is in alle culturen. Maar... zoals gewoonlijk dwaal ik weer helemaal af.

MIJN ZOON DUS.
Die tijdens een vakantiebaantje in de bouw afgelopen jaar zomer een ongeluk opliep, waarbij hij 2 nekwervels brak. Dan staat alles even stil. Het mag een wonder heten dat hij niet in een rolstoel is terechtgekomen of nog erger. Het is een wonder dat ze niet hoefden te opereren. Een hele batterij Quantum Touch healers is er mee aan de gang gegaan en hij voelde hoe de energie erdoorheen sinderde. Alsmaar scans en x-rays om in de gaten te houden of er geen verschuiving in de botten plaatsvond. 4 maanden een stijve nekkraag omgehad, daar mag je dan niet over klagen,toch?
Ik was een "late, laatste kans moeder". Janiq werd geboren kort voor mijn 37e. Ik had altijd voltijds gewerkt en drukke banen gehad, dus ik dacht, dat doe ik er ff bij... mmmm....
Niet dus. Het is een enorme ervaring moeder te zijn. Zeker van zo'n bijzonder kind.
Hij kende alle letters van het alfabet al vlak voor zijn 2e (DICK BRUNA boekjes...). Hij sprak al met 10 maanden. En dan geen mama-mama-mama, papa-papa, dada-dada-dada. Het eerste woordje dat hij zei was: "UIT". Ik schrok me helemaal lens.
JaniQ kreeg 's nachts nog voeding en een schone luier en dan babbelde ik natuurlijk weer bij alles wat ik deed. "Ach jongen, heb je weer trek?" "Ga je nog een boertje doen voor mama?" "Nu nog een schone luier" en tenslotte als deed ik 't licht uit en zijn dan ook. Nu gaat 't licht weer uit." Dat laatste vergat ik die keer dus te zeggen, nog slaapdronken en verlangend naar mijn bed. En uit 't donker kwam toen UIT. Ik dacht, dat kan niet waar zijn. Dus ik doe 't licht weer aan en zeg tegen 'm: "Wat zei je"? Kwam-ie weer: "UIT"... Ik lag in een deuk. "Ach kereltje toch, vergat mama dat te zeggen?" Zegt-ie daarop: "Amp aan". Nou, toen konden ze me aan 't zuurstof leggen. JaniQ sprak volzinnen met 1.5. Een heel verbaal ingestelde geest.

Dat JaniQ al voor zijn 2e alle letters van het alfabet al kende, gaf wel eens hilarische toestanden in winkels, als hij dan bij een reclamebord riep. ["A" van tante Ange (Anneke)] of: ["B" van Bakker"]. Ik heb heel wat ogen uit hun kassen zien vallen en kaken op knien zien zakken tijdens het boodschappen doen. Stamelend vroegen ze dan: "Hoe oud is dat mannetje?".

Een vriendin die orthopedagoge is vond 't altijd heel interessant om dat te volgen. Dus zij pakt dat boekje van Bruna met letters en plaatjes. Dus hij dreunde alle letters op, terwijl ze de plaatjes bedekte. Komt ze bij de X en zegt: ken je die ook? Komt zonder blikken en blozen XYLOFOON eruit. Ze hield niet op met schaterlachen.


Verbaast me niks dat 't een kletskous is. Ik kwebbelde al tegen 'm aan toen hij al in mijn buik zat. Ik werkte in het AMC en de VU en organiseerde congressen, ook voor gynaecologen. Toen ik ongeveer 2-3 weken zwanger was, hebben ze meteen een echo gemaakt en op video gezet. Dat deden we om de 3 weken, tot de 5e maand, toen had ik geen zin meer in dat gegluur.


Ieder kind is weer anders. Zijn neef die 10 maanden ouder is begon pas met 2 jaar pas echt te praten. Waar de n mee voorloopt is de ander weer mee achter, maar als ze 4 zijn, dan is het allemaal weer gelijkgetrokken.

Als ik een ongevraagd advies mag geven aan jonge moeders:
NOOIT WANHOPEN en vergelijken met andere kinderen die zus-of-zo al kunnen en de mijne niet. Alles komt altijd goed.

En HOE 't mogelijk is dat een kind dat zo visueel ingesteld is, en alle letters van het alfabet toch niet tot woorden kan rijgen is heel apart, maar eigenlijk eenvoudig te verklaren. Het is een BEELDDENKER en dat gecombineerd met een senso-motorische stoornis, ook van de oog-motoriek. Heel interessante materie. Ik ben in feite een ervaringsdeskundige op dit gebied geworden, maar zonder DRS-titel. Het is een wonder dat ik ook altijd de juiste methoden vond of zelf van alles bedacht om hem aan het leren te krijgen via andere, totaal onorthodoxe methoden. Kan me niks bommen HOE die 't leert, als die het maar leert.

Ook hier geldt: Alleen het resultaat telt.

Nog een voorbeeld over dat BEELDDENKEN.
Toen JaniQ 2.5 was, ging hij nadat we thuiskwamen naar zijn schoolbord toe. Pakte een krijtje en ging wat kliederen. Hij kwam naar ons toe en vroeg. Wat staat daar? Stond er in grote hoofdletters (bibberig, weliswaar, maar goed leesbaar) STOP. Zijn vader en ik keken elkaar verbaasd aan. Waar heb je dat gezien wilden we weten. Bleek het van een stopbord op straat te zijn. Een week of wat later schreef hij POTS op, maar met zijn vingertje van rechts naar links wijzend, zei hij STOP.
Klopt helemaal, maar toch wel heel merkwaardig.
Bij het lezen later zei hij bijvoorbeeld als er "heelal" stond: "universum".
En als er "kid" stond, zei hij "children". Het is een mysterie hoe een mind werkt.

Dat was weer een zijweggetje. Ik bewandel continu side-tracks.

Op zijn 3e zei Janica tegen me:
"Ik ken jou hoor". - Ja, zei ik natuurlijk ken je mij. Ik ben je moeder. "Nee, zei hij ik ken jou toen ik nog daar boven was." Ik dacht, nou moet 't niet veel gekker worden. "Ja," ging hij verder, "ik keek naar jou en zei: jij wordt mijn moeder". Pas veel later ben ik gaan lezen en hoorde ik verhalen hierover van mensen die readings gaven.

De verhalen over Janica zijn talrijk. Een anders-dan-anders-kind, want behept met die senso-motorische stoornis van zowel de grote als kleine motoriek, waardoor lezen en schrijven dus vrijwel onmogelijk waren. Da's een probleem als je alles wat geleerd moet worden uit boeken moet halen. Het was voor mij een hele studie om uit te vogelen hoe ik hem aan 't leren moest krijgen. Want dom was hij niet. Hij sprak al Engels op zijn 3e en als hij lessen volgende van de schooltelevisie (zowel op NL als op de BBC), snapte hij 't wel meteen.

We zijn na zijn 10e 1 jaar lang elke zaterdag naar Amersfoort geweest voor 45 minuten Motorische Remedial Teaching. Dat ging in een groep van zo'n 10 kinderen van 4 tot en met 16 jaar. Eindelijk kwam hij ook kinderen tegen die tegen dezelfde problemen opliepen. Dat alleen al was een revelatie en voor hem een enorme opluchting. Elke dag moesten wij gezamenlijk 20-30 minuten alle oefeningen doen. Op zijn 10e las hij nog avi 4. En toen na dat jaar training van de sensomotoriek, de algehele motoriek en ook de oog-motoriek enorm verbeterd waren, kon hij plotseling meteen avi 9 lezen EN begon de schrijfmotoriek ook te werken. Het heeft van ons beiden heel veel discipline en doorzettingsvermogen gevergd, maar het resultaat was het alleszins waard.
Als ik de school had geloofd, die hem voor zwak begaafd versleet. Toen hij uiteindelijk getest werd op IQ niveau, bleek juist het tegendeel. Hij scoorde nergens onder het gemiddelde IQ niveau. Ver boven gemiddeld en hoogbegaafd op diverse gebieden, maar op andere weer stukken lager. Een disharmonisch leerprofiel heet dat. Tja... het moet een naam hebben. Maar HOE je zulke kinderen moet begeleiden, daar wisten ze echt geen steek van.

Had ik als ouder de school geloofd, dan had ik nu met een kind gezeten dat onder zijn niveau had gepresteerd. Dat zou uiteraard voor hem heel veel frustratie met zich hebben meegebracht.

Het internet heeft me al in 1995 gigantisch veel informatie kunnen bieden, waardoor ikzelf mijn kind thuis heb leren rekenen. Voorbeeld: Ze kregen 't op school niet voor elkaar hem boven 't 10-tal te laten rekenen. Inmiddels was hij al 10 geweest en rekende nog op 't niveau van groep 3. Via internet vond ik een heel goed rekenprogramma van een leraar uit Drachten. Cees Joppe. Ben ermee aan de slag gegaan en binnen 2 weken kon JaniQ rekenen op niveau begin groep 5. Tjaaa... hoe komt 't dat ik als eenvoudige moeder WEL in staat ben om dat voor elkaar te krijgen en school niet?
Ook het adres van de therapie voor sensomotorische training heb ik via internet ontdekt. Ik had er geen idee van dat zoiets bestond.

Ik kan een vuistdik boek schrijven over hoe 't onderwijs NIET deugt. En er zijn velen. Een raadslid uit Amsterdam HEEFT daar ook al een boek over geschreven een jaar of 8 geleden, naar alle perikelen rond haar zoon, die 2 jaar achterliep door toedoen van school, en toen een aanbeveling MAVO kreeg. Daar is ze toen tegen in verweer gekomen, tot de rechter aan toe. Ze heeft zich blauw betaald om in een korte tijdspanne haar zoon bij te laten spijkeren, maar hij heeft 't gered en kreeg uiteindelijk gymnasium advies. Tja...
JaniQ dus. Heel gevoelig en sensitief in een gigantisch lijf en al vanaf dag 1, met een wijsheid waar ik geen hoogte van krijg.

Hij studeert nu aan het MBO sociale dienstverlening. Hij is altijd al heel erg zorgzaam geweest voor alles en iedereen. Als knulletje van 3, haalde hij vechtende jongens van 12 uit elkaar. Altijd opkomen voor de underdog. We zijn een heel sociale clan daar niet van, maar hoe zo'n joch van 3 dat al helemaal uit zichzelf doet, vond ik wel heel apart.


button back button home button next


button email